“Hiri-komunitateetan ez bezala, komunitate birtualetan interes berak dituzten ghetto espezializatuak sortzen dira. Ez da nahasketa sozialik gertatzen, pertsonek ez baitute haien eremu erosotik atera beharrik" eta, ondorioz, ezin da egiazko kohesio sozialik sortu. Gure konfiantza osoa sare sozial birtualetan jartzen badugu, gizartea konektatuta bai, baina zatikatuta egongo da.

Zer gertatuko zaie hiriei? Aldaketa teknologiko, sozial eta gizatiarrekin bateragarriak al dira? Isolamendu sozialari aurre egiteko eta hirietako elkarreragin publikoaren galera saihesteko, etorkizuneko arkitektoek uztartu egin beharko dituzte espazio fisikoa eta espazio birtuala . Ohiko arkitekturak agente berriekin batera egin beharko ditu espazio publikoen diseinua eta kudeaketa, eta agente horiek elkarrekin uztartzeko duten gaitasunaren araberakoa izango da espazio horien kalitatea.

Hamarkada-pare bat barru, esparru fisikoaren eta birtualaren arteko nahasketa biziko dugu, informazioaren arkitektura eta hiriaren arkitektura batuko dituzten espazioetan mugituko gara eta informazio-fluxu etengabe baten bidez elkarri konektatuta egongo gara denok; sentsoreen bidez guztiok guztiokin eta gauza guztiekin konektatuko gaitu sentsoreen bidezko fluxuak, hain zuzen ere.

Baina ez dezagun txarto ulertu. Izenak izen, zentzumen-teknologia horiek sentitu, sentituko dute, baina ez emozioz eginda daudelako, bit irrazionalez eginda daudelako baizik. Hiperkomunikazio-sistema bat izango da, eraginkortasuna ardatz duena. Sistema hori emozioz hornitzea gizakion ardura izango da beti.

Diego Soroaren OUTERNET EVERYWARE y SOCIAL HARDWARE. Nuevas dimensiones de lo colectivo” idatziaren laburpena. .